23 en in de overgang..

23 en in de overgang..

Het eerste artikel van mijn blog en meteen de heftigste denk ik.

Ik ben op het idee gekomen om een blog te beginnen omdat ik op internet alleen de meest schrijnende verhalen kon vinden over de situatie waar ik in zit. En weet ook wel dat mijn, als een van de weinige positieve, verhalen niet voor iedereen het verschil gaat maken. En voor jou misschien het verhaal is wat je juíst niet wil zien. Maar zelf had ik wel behoefte aan positiviteit, een hou vast. Maar al is het slechts 1 iemand die hier kracht uit kan halen om door te zetten en opnieuw moed te verzamelen om niet bij de pakken neer te gaan zitten, is mijn doel al bereikt!

 

Pff, Ik weet niet goed waar ik moet beginnen met vertellen, maar laten we gewoon bij het begin beginnen.

Ik had veel buikpijn en werd steeds minder ongesteld. Met deze klachten ging ik naar de dokter. Het werd afgedaan met stress en ik kon weer naar huis. Nou dit loste dus totaal niks op. En zo ben ik nog 10 keer geweest en werd ik voor mijn gevoel niet serieus genomen. Waarop ik zelf het besluit heb genomen om mijn koper spiraal er uit te laten halen om eens te kijken wat er dan met mijn lichaam zou gebeuren. Misschien kwam die buikpijn wel van de spiraal vandaan deze had ik tenslotte al heel wat jaren.

Maar in plaats van verbetering, verslechterde de situatie alleen maar. Ik werd helemaal niet meer ongesteld!! Of het was een paar druppels ergens random tussen door. Ik begon haar uitval te krijgen, opvliegers, nachtzweten, ineens kreeg ik allergieen, hoofdpijn, misselijk en ik was altijd maar moe.

Geen klachten die te missen zijn. Ook dit werd afgedaan dat ik stress zou hebben. Maar ik kon het mij niet voorstellen. Ik wist niks te bedenken waar ik op dat moment stress van kon hebben. Waarop er tegen mij gezegd werd ‘’Natas laat eens kijken of je niet in de overgang bent’’. Al je klachten lijken er zó veel op. Ik dacht op dat moment HOLY SHIT! dat kan toch helemaal niet… bestaat zoiets?! Mijn hoofd draaide overuren. Het liet mij niet los, het zou al mijn klachten wel degelijk verklaren. En toen begon de ellende eigenlijk pas echt.

Een week heb ik met deze gedachtes rond gelopen, en heb ik toch besloten om naar de dokter te gaan. Met de vraag of er gekeken kon worden of ik in de overgang kon zijn. De dokter vond dit een belachelijk idee en dit was niet mogelijk. Ik ben tenslotte pas 23 jaar oud… Maar hij zou een bloedonderzoekje doen. Waaruit bleek dat FSH waarden wat verhoogd waren. Maar dit kwam volgens de dokter door een ei sprong die moest komen of net geweest was en verder wilde hij mij niet helpen. Ik was niet in de overgang klaar. Dit zat me totaal niet lekker…..

Ik ben het zelf hoger op gaan zoeken, test na test was het nog moeilijk te zeggen. Ik had een schommelende waarde van FSH in mijn urine en een eisprong bleef uit. En ik werd nog maar heel soms ongesteld. Erg onregelmatig, terwijl ik eerder altijd stipt op tijd was. Aan de schommelende waarde te zien en mijn klachten was de uitslag daar, de premenopauze begonnen. De grond zakt op dat moment onder mijn voeten vandaan HELP! Ik ben 23 jaar en in de overgang…. Dit was een klap in ons gezicht. Ik heb altijd geweten dat ik moeder wilde worden. Maar ineens viel deze droom in duigen. Kon dit nog wel…

Er waren nog wel opties zoals ei-cel donatie of adoptie. Maar ik wilde de hoop op een eigen kindje nog niet opgeven. Misschien zaten ze er wel naast of kon ik zelf nog iets doen. Daarbij, de overgang is niet in 1 dag bekeken. Dit kan varieeren van 4 jaar tot wel 10 jaar! En pas vanaf het moment dat je langer dan een jaar geen menstruatie krijgt ben je er doorheen.

Je kunt je niet voorstellen wat zoiets met je doet tot je het zelf mee maakt. Ik las me gek en zocht me suf op internet. Maar alles wat ik las of tegen kwam was niet zo best.. Ik ben er vanaf het begin heel open in geweest naar vrienden en familie, erover praten hielp mij om weer hoop te krijgen en weer vertrouwen te krijgen in mijn lichaam. Het voelde een hele tijd alsof mijn lichaam mij in de steek had gelaten. Hetgeen wat een vrouw hoort te doen kon ik waarschijnlijk niet, zo voelde dat voor mij. Maar door open naar familie en vrienden te zijn duiken er ineens een stuk meer verhalen op van mensen die ook iemand kennen die zo jong in de overgang raakte. Veel meer dan gedacht. En bij allemaal het zelfde gedoe met artsen, het ongeloof. Maar ook hoorde ik voor het eerst een positief verhaal. Een meisje was zwanger geworden in de premenopauze. En ergens is dat natuurlijk mogelijk, een vrouw van 46 die zwanger raakt terwijl ze in de overgang zit hoor je ook af en toe. Dit verhaal gaf ons dat sprankje hoop wat we zo hard nodig hadden!

Ik werd heel af en toe een klein beetje ongesteld, dus voor mijn gevoel was de deur dan voor ons ook nog niet volledig dicht. Door middel van gezonde voeding en genoeg bewegen hoopte ik de zaak een beetje te helpen, dit las ik bij andere vruchtbaarheidsproblemen ook als eventuele oplossing. De kans dat het zou lukken was helaas vele malen kleiner dan dat deze missie zou slagen. Het was wachten op een wonder….

Maar lieve dames vertrouwen en hoop doet heel veel! Want wonder boven wonder was daar ineens zomaar een eisprong. WAUW!! En 1 eitje bleek ook nog eens genoeg te zijn. 3 weekjes later had ik een positieve zwangerschapstest in mijn handen.  En ik ga jullie mee nemen tijdens deze onwijs spannende periode!

Ik wil met dit verhaal niet zeggen dat het door positiviteit zeker gaat lukken, want dat is helaas niet waar. Maar mij gaf het doorzettingsvermogen, eindelijk een positief verhaal. En ik wil ook een positief verhaal delen.  Ik zou heel graag 2 kindjes krijgen, of dit ons gegund is weten we natuurlijk niet maar de wonderen zijn de wereld nog niet uit en deze baby is het bewijs! Maar voor nu zijn we zo dankbaar voor dit kindje.

Ik ga jullie in mijn blog meenemen door mijn zwangerschap, het jong moeder worden en alles wat hierbij komt kijken!

Dit wil je zeker niet missen!