Nou daar issie dan eindelijk. Mijn bevallingsverhaal. Wat heb ik er lang over gedaan om de moed te verzamelen om dit artikel te schrijven. Vanaf het begin van mijn zwangerschap heb ik er niet bepaald naar uit gekeken die hele bevalling. Ik vond het spannend, bang voor het onbekende en ik hoopte dat het zou gaan zoals ik mij voorgesteld had. Gewoon thuis. En of ik het zou kunnen zonder pijnstilling, of ons kindje thuis ter wereld zou komen of toch in het ziekenhuis. Mijn moeder zou bij de bevalling zijn en natuurlijk Stephan. Inmiddels ligt mijn bevalling alweer 10 weken achter ons. En ja ik moest hier echt even van bijkomen en alles verwerken. Want ik wist dat het anders zou kunnen gaan dan ik gepland had. Maar dit had niemand verwacht. Als je binnenkort nog moet bevallen sla dit artikeltje dan even over. Ik wil niemand bang maken want elke bevalling is anders. Zo dacht ik direct na mijn bevalling dit never never nooit meer. Maar nu we 10 weken verder zijn denk ik daar heel anders over. Mocht het ooit nog lukken en kunnen zou ik het heel graag nog een keer mee willen maken. En zou ik Boaz zeker een broertje of zusje gunnen. Maar voorlopig nog even niet.

Ik had die ochtend nog een afspraak bij de verloskundige op 19 juni. Ze vertelde mij dat het nog wel even op zich zou laten wachten. Die hele middag had ik veel last van harde buiken en wat krampen maar zoals jullie in mijn updates hebben kunnen lezen had ik dit nogal vaak dus zocht ik hier dan ook niet veel achter. Stephan en ik zijn rond etens tijd zelfs nog naar de ikea geweest en daarna door gegaan naar vrienden. Eenmaal bij die vrienden aangekomen kreeg ik de een na de andere harde buik. Voelde me ineens niet lekker. Stephan maakte nog een grapje dat hij snel nog even een frikandelletje ging halen omdat dit nog wel eens een hele lange nacht zou kunnen worden. Kort na zijn frikandel zijn we naar huis gegaan. En ja hoor in de auto om 20.00 kreeg ik mijn aller eerste echte wee. Werd kots misselijk en wilde het liefst de auto uit. YES de bevalling was echt begonnen. We belde de verlos en die zou om 00.00 even bij ons langs komen. Ze keek hoever ik was. Ik had 1 cm ontsluiting, tikkeltje teleurgesteld was ik wel maar ze vertelde dat als ik zo door zou gaan ik morgenochtend mijn kindje in de armen kon nemen. Nogmaals dacht ik YES gewoon fijn thuis bevallen. Om 6 uur zou ze weer langs komen. Ze controleerde alles weer en nog steeds had ik maar 1cm ontsluiting… ze besloot me even wat extra te strippen om de weeen wat heftiger te laten worden. Om 11 uur zou ze weer komen. En opnieuw had ik nog steeds maar 1cm ontsluiting. Ondertussen was ik dus al bijna 15 uur weeen aan het weg zuchten voor wat? Ik had maar 1cm.. De verloskundige besloot dat dit niet zo verder kon en ze zou ons overdragen aan het ziekenhuis.

Om 12 uur kwamen we binnen en werd ik aan allerlei apparaten gelegd. Weeen opwekkers werden aangesloten en wachten maar. 15.00 kwamen ze weer even kijken zelfs met de weeen opwekkers wilde het niet lukken ik had nog steeds die ene %*%(^$& cm. Ik raakte uitgeput. Er werd voor mij besloten dat een ruggenprik de beste optie was. Zo gezegd zo gedaan. Ik hoopte eindelijk rust te krijgen maar dit was van korte duur. De ruggenprik zat niet goed. En ik werd maar aan 1 kant van mijn lijf verdoofd. De weeen werden heftiger en heftiger en ik begon in paniek te raken. Eindelijk om 21.00 leek er vordering in te komen ik had 4 cm. Om 23.00 had ik 6 cm. Net op het moment dat mijn moeder besloot om naar huis te gaan bleek ik om 24.00 8 cm ontsluiting te hebben. Al uren had ik persweeen waar ik niks mee mocht. De hell vond ik dat. Het deed zo’n pijn ik was kots misselijk had een mond als de sahara wanneer ging dit nou ophouden?

Die laatste 2 cm leken eeuwen te duren. Maar om 00.50 mocht ik dan eindelijk voorzichtig meegeven om het laatste randje een beetje te helpen. EINDELIJK ik mocht wat gaan doen. Het persen vond ik het mooiste maar ook zwaarste van alles. Elke keer kwam het hoofdje naar buiten en joelde iedereen het uit HIJ HEEFT HAAR!! En als de wee dan voorbij was schoof het hoofdje elke keer weer terug. Ik perste zo hard ik kon maar blijkbaar niet hard genoeg. Toen ik een seconde mijn ogen opendeed stond de verloskundige daar met een schaar. Ik heb geschreeuwd dat ik dat niet wilde. Maar de baby kreeg het moeilijk dus hij moest er nu uit. Het was of persen voor mijn leven en zorgen dat hij er met 2 perweeen was of ik had geen keus en ik zou een knip krijgen. Natuurlijk perste ik met alle laatste kracht die ik nog had de longen uit mijn lijf! En eindelijk in deze helse uren ging er iets zoals ik wilde. Boaz werd 2 persen later geboren. Het was toen 21 juni 2017 en 01:36. Mijn prachtige kindje was er eindelijk en zonder knip! Het mooiste moment van mijn leven.

De bevalling heeft in totaal ongeveer 30 uur geduurd, ik heb het ervaren als een hell. In die 30 uur hebben ongeveer 9 verschillende mensen inwendig onderzoek gedaan hier heb ik echt moeite mee gehad. Vreselijk gewoon waarom zoveel verschillende mensen die even willen kijken. Ik heb dan emotioneel ook later veel last gehad van dit hele gebeuren. Ik ben ontzettend dankbaar dat ook mijn moeder hierbij was. Dit was zo’n grote steun. Stephan en mijn moeder hebben mij er doorheen gesleept.

Ik heb een aantal details weg gelaten om prive redenen. Lichamelijk mag ik absoluut niet klagen. Ik heb de 2e dag alweer heerlijk beneden gegeten. En kon de visite zelf mijn baby laten zien. Het moment van persen zou ik zo weer willen doen prachtig vond ik het vooral als je er bijna bent. De rest van de bevalling doe ik liever nooit meer. En mochten we ooit nog een kindje mogen krijgen hoop ik toch echt dat dit heel veel sneller kan gaan!

Vorig bericht

voor het eerst op vakantie met Boaz!

Volgend bericht

review: Baby Dove

%d bloggers like this: