Het leed dat ontzwangeren  heet

Het leed dat ontzwangeren heet

Nu 5 maanden na de bevalling van Boaz, kan ik toch wel stellen dat het ontzwangeren een feit is. Eerst dacht ik nog lekker naief ‘’ 9 maanden op 9 maanden af’’ wat een onzin. Kwam ik toch even flink van een koude kermis thuis. Het is alles behalve baby eruit en ik ben weer de oude.. Ik dacht dat dat ontzwangeren wel klaar zou zijn na een aantal weken als de kraamtijd voorbij was. Ik had mijn oude lijf weer terug dus wat viel er nou nog te ontzwangeren? Think again natas!

Haar uitval
Tijdens de zwangerschap had ik een hele bos haar. Maar naar mijn idee niet heel veel meer dan normaal. En het gekke is dat ik veel krullen heb maar in de zwangerschap was er eigenlijk geen krul te bekennen. Maar na ongeveer 3 maanden begon de ellende. Het viel echt met bossen uit mijn hoofd. Ik trok er onder de douche echt hele plukken uit. En als ik na het kammen van mijn haar in mijn borstel keek schrok ik me helemaal kapot. Dit alles had tot resultaat dat de inhammen die ik altijd al had nu 2 onwijze landingsbanen waren geworden.. komt dit ooit nog goed?!

Van een andere planeet komen
Ik ben wazig, heel wazig. Ik kan een heel gesprek met je voeren en er dan geen snars van begrijpen. Ik kijk naar je en zeg dan soms gewoon ja ookal heb ik er niks van gehoord. Ik kijk nogal wazig naar je, het is niks persoonlijks echt niet. Its me im sorry! Mijn man noemt mij oost indisch doof. Ik moet soms 4 keer vragen he?! Wat zeg je nou allemaal ik hoor je wel, maar eigenlijk hoor ik je helemaal niet.

Vergeetachtig
Dit is er nog zo een. Ik moet alles opschrijven anders gaat het hem gewoon niet worden. Als mijn hoofd niet vast zat had ik die waarschijnlijk ook thuis laten liggen. Voorbeeldje, boodschappen gaan doen en vervolgens bij de kassa erachter komen dat je je tas niet bij je hebt. Wie gaat er ooit de deur uit zonder zijn tasje?! Of je moet echt naar de supermarkt en vervolgens ben je daar en heb je geen idee meer wat je hier kwam halen. * zucht*

Veel tranen
Ontzwangeren kan veel tranen kosten, niet zo zeer omdat je verdrietig bent . Ik kan huilen om dingen waar ik vroeger nooit een traan om zou laten. Nooit huilde ik bij een film of een dood normaal tv programma. Nou een kind geboren zien worden op tv? Veeg mij maar op en een doos tissues graag!

Moodswings
Mijn arme man… hij heeft wat te verduren zo af en toe. Hij gaat er zo goed mee om, en dat siert hem! Nu ik relax ben zie ik ook dat het nergens op slaat. Maar vertel mij dat ook maar eens als ik gefrustreerd ben over alles! Van verdrietig naar intens gelukkig in 1 seconde. Ja ontzwangeren is een bitch.

Maar ja, je krijgt er echt iets onwijs moois voor terug! En nee ondanks de soms moeilijke nachten, mijn bos ongekamde krullen ( wat daar van over is) en mijn moodswings zou ik het voor geen goud anders willen! Moeder zijn is zo bijzonder! En zou ik het allemaal zo weer doen als dat ons ooit gegund is! Hopelijk is het over 9 maanden weer over en zijn we weer de oude. Zijn de landingsbanen weer hersteld maar tot die tijd moeten we het er maar gewoon mee doen!

Mijn bevallingsverhaal

Mijn bevallingsverhaal

 

Nou daar issie dan eindelijk. Mijn bevallingsverhaal. Wat heb ik er lang over gedaan om de moed te verzamelen om dit artikel te schrijven. Vanaf het begin van mijn zwangerschap heb ik er niet bepaald naar uit gekeken die hele bevalling. Ik vond het spannend, bang voor het onbekende en ik hoopte dat het zou gaan zoals ik mij voorgesteld had. Gewoon thuis. En of ik het zou kunnen zonder pijnstilling, of ons kindje thuis ter wereld zou komen of toch in het ziekenhuis. Mijn moeder zou bij de bevalling zijn en natuurlijk Stephan. Inmiddels ligt mijn bevalling alweer 10 weken achter ons. En ja ik moest hier echt even van bijkomen en alles verwerken. Want ik wist dat het anders zou kunnen gaan dan ik gepland had. Maar dit had niemand verwacht. Als je binnenkort nog moet bevallen sla dit artikeltje dan even over. Ik wil niemand bang maken want elke bevalling is anders. Zo dacht ik direct na mijn bevalling dit never never nooit meer. Maar nu we 10 weken verder zijn denk ik daar heel anders over. Mocht het ooit nog lukken en kunnen zou ik het heel graag nog een keer mee willen maken. En zou ik Boaz zeker een broertje of zusje gunnen. Maar voorlopig nog even niet.

Ik had die ochtend nog een afspraak bij de verloskundige op 19 juni. Ze vertelde mij dat het nog wel even op zich zou laten wachten. Die hele middag had ik veel last van harde buiken en wat krampen maar zoals jullie in mijn updates hebben kunnen lezen had ik dit nogal vaak dus zocht ik hier dan ook niet veel achter. Stephan en ik zijn rond etens tijd zelfs nog naar de ikea geweest en daarna door gegaan naar vrienden. Eenmaal bij die vrienden aangekomen kreeg ik de een na de andere harde buik. Voelde me ineens niet lekker. Stephan maakte nog een grapje dat hij snel nog even een frikandelletje ging halen omdat dit nog wel eens een hele lange nacht zou kunnen worden. Kort na zijn frikandel zijn we naar huis gegaan. En ja hoor in de auto om 20.00 kreeg ik mijn aller eerste echte wee. Werd kots misselijk en wilde het liefst de auto uit. YES de bevalling was echt begonnen. We belde de verlos en die zou om 00.00 even bij ons langs komen. Ze keek hoever ik was. Ik had 1 cm ontsluiting, tikkeltje teleurgesteld was ik wel maar ze vertelde dat als ik zo door zou gaan ik morgenochtend mijn kindje in de armen kon nemen. Nogmaals dacht ik YES gewoon fijn thuis bevallen. Om 6 uur zou ze weer langs komen. Ze controleerde alles weer en nog steeds had ik maar 1cm ontsluiting… ze besloot me even wat extra te strippen om de weeen wat heftiger te laten worden. Om 11 uur zou ze weer komen. En opnieuw had ik nog steeds maar 1cm ontsluiting. Ondertussen was ik dus al bijna 15 uur weeen aan het weg zuchten voor wat? Ik had maar 1cm.. De verloskundige besloot dat dit niet zo verder kon en ze zou ons overdragen aan het ziekenhuis.

Om 12 uur kwamen we binnen en werd ik aan allerlei apparaten gelegd. Weeen opwekkers werden aangesloten en wachten maar. 15.00 kwamen ze weer even kijken zelfs met de weeen opwekkers wilde het niet lukken ik had nog steeds die ene %*%(^$& cm. Ik raakte uitgeput. Er werd voor mij besloten dat een ruggenprik de beste optie was. Zo gezegd zo gedaan. Ik hoopte eindelijk rust te krijgen maar dit was van korte duur. De ruggenprik zat niet goed. En ik werd maar aan 1 kant van mijn lijf verdoofd. De weeen werden heftiger en heftiger en ik begon in paniek te raken. Eindelijk om 21.00 leek er vordering in te komen ik had 4 cm. Om 23.00 had ik 6 cm. Net op het moment dat mijn moeder besloot om naar huis te gaan bleek ik om 24.00 8 cm ontsluiting te hebben. Al uren had ik persweeen waar ik niks mee mocht. De hell vond ik dat. Het deed zo’n pijn ik was kots misselijk had een mond als de sahara wanneer ging dit nou ophouden?

Die laatste 2 cm leken eeuwen te duren. Maar om 00.50 mocht ik dan eindelijk voorzichtig meegeven om het laatste randje een beetje te helpen. EINDELIJK ik mocht wat gaan doen. Het persen vond ik het mooiste maar ook zwaarste van alles. Elke keer kwam het hoofdje naar buiten en joelde iedereen het uit HIJ HEEFT HAAR!! En als de wee dan voorbij was schoof het hoofdje elke keer weer terug. Ik perste zo hard ik kon maar blijkbaar niet hard genoeg. Toen ik een seconde mijn ogen opendeed stond de verloskundige daar met een schaar. Ik heb geschreeuwd dat ik dat niet wilde. Maar de baby kreeg het moeilijk dus hij moest er nu uit. Het was of persen voor mijn leven en zorgen dat hij er met 2 perweeen was of ik had geen keus en ik zou een knip krijgen. Natuurlijk perste ik met alle laatste kracht die ik nog had de longen uit mijn lijf! En eindelijk in deze helse uren ging er iets zoals ik wilde. Boaz werd 2 persen later geboren. Het was toen 21 juni 2017 en 01:36. Mijn prachtige kindje was er eindelijk en zonder knip! Het mooiste moment van mijn leven.

De bevalling heeft in totaal ongeveer 30 uur geduurd, ik heb het ervaren als een hell. In die 30 uur hebben ongeveer 9 verschillende mensen inwendig onderzoek gedaan hier heb ik echt moeite mee gehad. Vreselijk gewoon waarom zoveel verschillende mensen die even willen kijken. Ik heb dan emotioneel ook later veel last gehad van dit hele gebeuren. Ik ben ontzettend dankbaar dat ook mijn moeder hierbij was. Dit was zo’n grote steun. Stephan en mijn moeder hebben mij er doorheen gesleept.

Ik heb een aantal details weg gelaten om prive redenen. Lichamelijk mag ik absoluut niet klagen. Ik heb de 2e dag alweer heerlijk beneden gegeten. En kon de visite zelf mijn baby laten zien. Het moment van persen zou ik zo weer willen doen prachtig vond ik het vooral als je er bijna bent. De rest van de bevalling doe ik liever nooit meer. En mochten we ooit nog een kindje mogen krijgen hoop ik toch echt dat dit heel veel sneller kan gaan!

zwangerschapsupdate: hopelijk de aller laatste!

zwangerschapsupdate: hopelijk de aller laatste!

Nog een week tot de uitgerekende datum. Nog een week tot een datum waarvan ik dacht hem echt never nooit niet te gaan halen. En met mij velen andere. Omdat ik al sinds week 20 onwijs veel harde buiken en voorweeen heb. Maar vooralsnog laat pluis zich nog niet zien. Mijn eigen voorspelde datum van 10 juni zijn we ook voorbij. Nu gaan we richting week 40 en zal het mij eerlijk gezegd niet verbazen als we daar ook overheen gaan. We hebben wel 2 keer vals alarm gehad. Serieus dachten Stephan en ik dat het zover was. Het deed pijn. Netjes iedere 5 minuten een wee. Maar helaas na zo’ n 2 uur hield het gewoon weer op. Dat was wel even teleurstellend.. Deze week merk ik dat  ik het echt niet leuk meer vind. Ik wil niet meer zwanger zijn. Ik wil Pluis ontmoeten en merk gewoon dat het echt genoeg is nu. Mijn lijf wil ook niet meer. Ik slaap al weken niet meer. Heb slaap medicatie gekregen. De misselijkheid is er nog steeds.. yepp suprise! Dat ga ik dus echt niet missen haha. Nu lijkt het alsof het alleen maar heel vervelend is dat zwanger zijn. Maar dat is niet het geval. Maar de reden dat er ook een tijdje geen updates meer online kwamen is omdat ik ook leuke dingen wil vertellen. Maar als je je vaak niet fijn voelt valt er ook niet veel bijzonders te vertellen. En mijn blog is mijn eigen persoonlijke plekje internet waar ik mee kan doen wat ik wil. En ik verwacht als ik andere nieuw bakken moeders zie dat er een babyoverload zal komen qua uploads als Pluis er eenmaal is. Omdat je je prachtige baby dan natuurlijk aan iedereen wil laten zien en elke scheet wil delen.

Wel probeer ik de laatste paar dagen nog wel te genieten van het zwanger zijn. En probeer ik het er nog van te nemen door flink lang in bed te blijven liggen. Met mijn vriendinnetjes af te spreken en veel met mijn andere baby Pippa te knuffelen. Pip voelt alles trouwens heel goed aan. Sinds een tijdje slaapt ze boven naast mijn bed in haar mandje. Ineens werd het een probleem als ze niet bij me in de buurt kon komen. Zal wel iets met hormonen te maken hebben wat ze voelt. Dikke prima schatje slaap je toch lekker naast mijn bed. Je hoort haar niet ze slaapt net zo lang tot ik eens uit bed kom erg schattig.

Ja ik voel mij onrustig.. bang voor het onbekende. En komt de vraag regelmatig in mij op: kan ik dit. Kan ik bevallen? Doet het niet te veel pijn? Ben ik zo’n watje? Wat als het niet lukt?

Onzin natuurlijk elke vrouw kan bevallen. En zo niet dan word je geholpen. De kleine komt er hoe dan ook uit. Maar toch overvalt het me regelmatig.

Daarnaast heb ik sinds een tijdje een nieuwe craving. Maar een serieuze verslaving. WATERMELOEN. Ik kan een hele watermeloen binnen 2 dagen op eten. Zo lekker en word het ook niet zat. Dus blijf ik deze voorlopig ook gewoon lekker eten. Waarschijnlijk kan ik deze na mijn zwangerschap dan ook echt niet meer zien haha.

Alles gaat hier nu op zn dooie gemakje. Soms zit er wel eens een dag tussen dat ik een opleving krijg en ineens vol op aan het stofzuigen ben alles opruim en een lading boodschappen haal. Maar over het algemeen ben ik daar te moe voor. Niet gek als je maar 3 uur per nacht slaapt denk ik… veel anders zal dat vast niet zijn als Pluis geboren is. Helemaal omdat we borstvoeding willen gaan proberen. Lukt het niet is het ook oke. Maar wil het toch wel echt even de tijd geven om te slagen.

Ik kan niet wachten tot dat Pluis er is, en dat delen er velen met mij. Ik begin steeds vaker berichten te krijgen. En? Is de baby er al? Ben je al bezig? Nope lieve mensen de baby zit nog lekker warm in de buik van zn moeder.

Hebben jullie nog tips om die laatste aller laatste zware loodjes door te komen? En tips voor de bevalling? Ben toch wat bangig wat ik niet meer had verwacht. Ik had gedacht dat ik rond deze termijn wel zou denken ookal moet de baby er via mijn neus uit als hij er maar uit komt. Maar dat is dus niet altijd het geval. Soms wel want ben er klaar mee. Maar soms denk ik oeh vandaag maar even niet ik ben te moe hoor haha!

Ik vind het in iedergeval heel spannend! En hopelijk kan ik jullie binnenkort het fijne nieuws brengen dat de kleine er dan eindelijk is!

 

Liefs.

 

zwangerschapsupdate week: 29, 30 & 31

zwangerschapsupdate week: 29, 30 & 31

Het is alweer een tijdje geleden dat ik een update geschreven heb. Dit mede omdat iedere week update anders zo hetzelfde gaat zijn. Er veranderd de afgelopen weken niet zoveel. Alleen dat ik veel groei en alles toch net even wat meer moeite begint te kosten. We zijn momenteel 31 weken zwanger bijna 32. Nog 2 weken werken en dan gaat mijn zwangerschapsverlof officieel in. WAUW de tijd van verlof is alweer aangekomen. Ik heb het al vaker gezegd maar jeetje wat gaat de tijd snel. Het duurt lang maar aan de andere kant vliegt het voorbij. Ik word steeds nieuwsgieriger naar Pluis. Hoe gaat het zijn, hoe ziet de baby er uit, hoe zal de bevalling verlopen. Zoveel spannende dingen. Deze huismus is steeds meer bezig met alles voor elkaar maken. Ik wil het kamertje af hebben en wil aankomende weken toch echt de laatste baby dingen in huis halen die nog op mijn lijstje staan!

Kraamzorg

Afgelopen week is de kraamzorg bij ons langs geweest voor het intake gesprek. Dat voelde ook best wel weer als een stap in de goede richting want dat betekend dat het niet lang meer gaat duren voordat het zover is voordat we ze nodig hebben. Toevallig werkt er iemand bij deze organisatie die bij ons in de straat woont en waarschijnlijk komt zij bij ons de kraamweek doen. Hartstikke gezellig natuurlijk! En lekker makkelijk voor haar, ze hoeft maar een paar huizen verder. We hebben wat dingen besproken qua borstvoeding, het slapen en natuurlijk heel praktische zaken als dat ik even klossen moet gaan bestellen en waar ik het kraampakket heb gelaten en dat ik alles het beste in de doos kon laten zitten zodat ze op het moment suprime precies weten waar alles staat.

Lichamelijk

Lichamelijk voel ik me eigenlijk niet zo goed de laatste weken. Ik heb weer ontzettend veel last van harde buiken en hou op schei uit met die maagzuur. Ik word er wakker van en kan er vervolgens niet meer door in slaap komen. Rennies werken niet of matig, en krijg er vervolgens belachelijke diarree van. Dus ik neem ze alleen als ik echt niet meer weet waar ik het zoeken moet. Iemand tips? Verder heb ik veel last van mijn bekken en schaambot. Omdraaien in bed is een heel gedoe. Lijk wel zo’n vis op het droge geen gezicht haha. En ja moe moe moe moe moe. Ik wil heel veel, maar ben er vervolgens vaak te moe voor. Komt mede door het slechte slapen denk ik. Nu lijkt het net of alles prut is maar dat is niet zo hoor. Ik geniet met volle teugen van de bewegingen in mijn buik. En stephan en ik lachen ons soms rot hoe Pluis zijn kont tegen mijn buik aan drukt dan zie je een hele bult op mijn buik zitten. Gekke baby! De afgelopen controles bij de verloskundige waren goed, de baby doet het goed, groeit mooi hartje klinkt mooi en mijn gewicht is helemaal prima. Het snelle aankomen is voorbij. Gemiddeld nu zo’n 2 a 300 gram per 3 weken. Dat is wel even anders dan die paar kilo per week haha. Maar dat komt ook mede omdat de grote trek gewoon voorbij is. Avond eten smaakt me ook niet meer en door het maagzuur snaai ik niet meer voor ik naar bed ga. Ik probeer optijd avond te eten en dan daarna niks meer te nemen tot de volgende dag. Dat werkt het beste. Al heb ik ook vaak dat ik rond bed tijd honger krijg. Maar als ik dan iets neem is het feest in de nacht dus probeer dat zoveel mogelijk te voorkomen.

Cursus

Ik ben begonnen met hypno birthing, of dit iets voor mij is weet ik nog niet. Het voelt meer als meditatie. Ik ga er wel mijn best voor doen en thuis veel oefenen. Door te proberen positieve gedachten rond de hele bevalling te krijgen en mezelf kalm en ontspannen kan krijgen door de ademhalings oefeningen. Het lijkt mij zo fijn om een bevalling te hebben als de dames die je ziet in video’s over hypnobirthing. Maar dit effect bereik je alleen als je je volledig kan ontspannen en je dus de techniek goed onder de knie hebt. Ik ben zelf bang dat als het te heftig word in the heat of the moment dat ik in paniek ga raken. En dan ben je je focus dus kwijt. Maar we zullen zien. Ik ga iedergeval mijn best doen!! Er is nog steeds angst rond de bevalling en dat probeer ik hierdoor nog kwijt te raken. Of het lukt? Geen idee. Ik hou jullie op de hoogte.

Hormonen

Ja hoor ze zijn er weer! En yep ik kan erg kattig doen, maar het is afgelopen voornamelijk dat ik snel moet huilen. En emotioneel raak. En soms niet goed weet hoe ik het moet plaatsen. Daarbij HALLOO nesteldrang! Ik wil dingen weg gooien maar echt heel graag haha. Ik moet uit kijken dat ik geen dingen weg gooi die ik later na mijn zwangerschap dan ineens zoek. Kleding bijvoorbeeld. En schoonmaken. Soms ben ik onwijs moe en weet ik mijn lichaam is helemaal op. En toch moet ik dan eerst nog even dat wasje weg werken of de kelderkast uit zoeken voor ik rustig in bed kan gaan liggen. Heel apart.

Rustiger aan doen

Ik heb de opdracht van de verloskundige gekregen om het rustiger aan te gaan doen vanwege de harde buiken en de vermoeidheid. En ik heb besloten om daar eindelijk gehoor aan te geven. Ik hoor al sinds mijn ziekenhuisopname rond 20 weken om mij heen doe het nou rustig aan. Stop eens met die lange dagen en hou op met altijd bezig zijn. En het word nu gewoon tijd dat ik ga genieten van de laatste loodjes van het zwanger zijn. En wie weet krijg ik dan ook wel weer zin om zo nu en dan eens weg te gaan. Ik ben zo’n huis mus geworden. Ik ben in het weekend het liefste thuis. Waar stephan lekker met vrienden een biertje gaat drinken ben ik liever thuis. Als er mensen hier komen ja super gezellig! Ik ben er bij. Maar ik kan moeilijk de puf vinden om bij iemand anders een hele avond netjes recht op op de bank te zitten. Thuis zoek ik een comfortabele houding met mijn dikke buik en dat doe ik bij een ander niet zo snel.

Verder had ik het natuurlijk 100 keer erger kunnen treffen. Wij zijn onwijs dankbaar voor dit wonder in mijn buik en kunnen niet wachten om Pluis te ontmoeten. Nu ik het at rustiger aan ga doen heb ik misschien ook wel weer wat meer om over te bloggen. Omdat ik dan meer tijd heb om bewust bezig te zijn met zwanger zijn en er van te genieten.

 

Tot snel!

zwangerschapsupdate: week 27&28!

zwangerschapsupdate: week 27&28!

En alweer hebben we een weekje overgeslagen.. de weken vliegen ook zo snel voorbij. En ik merk dat ik meer wil doen dan dat er tijd is.. Maar vandaag klets ik jullie weer helemaal bij! Kunnen jullie het al beseffen 28 weken zwanger bijna 29 zelfs als dit bericht online komt. Het 3e trimester is echt begonnen en jemig wat vind ik het een potje spannend! De bevalling komt steeds dichterbij. Heeft deze truus nog steeds geen bevallingscursus gedaan en is mijn kraampakket ook nog niet binnen. Wel gaat het volgende week echt gebeuren. Stephan en ik horen dan volgens de wet echt bij elkaar. En ook dan veranderd mijn achternaam in die van hem. Spannend? JA heel erg! Mijn jurkje is ook nog niet binnen en dat vind ik dan ook weer lastig. Alles op het laatste moment, maar we zijn niet anders van ons zelf gewend..

Maagzuur

Oh jongens wat is dit.. nog nooit in mijn hele leven heb ik maagzuur gehad en nu… nu kom ik er niet vanaf. Want jemig baby wat lig je hoog. Ik loop continu met een vol gevoel. Waar ik eerst een bodemloze put leek zo af en toe zo weinig eet ik nu.. Omdat de baby zo hoog ligt ben ik ook zo snel buiten adem. 1 keer de trap op en ik zit te hijgen alsof ik de marathon gelopen heb.

Nesteldrang

Zo langzamerhand begin ik nesteldrang te krijgen. Ik wil graag alles op orde hebben. Ben begonnen met lijstjes maken wat Stephan en ik nog moeten kopen voordat de kleine Pluis er is. Sommige dingen zijn echt noodzakelijk maar er zijn ook genoeg dingen die we gewoon willen hebben. Zoals een babyfoon met camera maar zonder wifi. Niet persee nodig, maar willen we toch graag hebben. Ook wil ik dingen in huis hebben als honden voer voor pippa, slaat werkelijk nergens op. Bedoel die bevalling kan nog wel 3 maanden op zich laten wachten en we krijgen ook nog zoiets als verlof. Maar hee hormonen doen gekke dingen met je! En dat voer komt wel op haha.

Hormonen

Ik lijk ze eindelijk een beetje onder controle te hebben. De uitbarstingen zijn wat minder en de huilbuien minder extreem. Zo af en toe barst de bom nog wel eens. Maar het is niet meer elke dag maar de vraag hoe ik mijn bed uit kom. Ik ben over het algemeen weer vrolijk. Maar daarbij ook heel moe. Het huismussen gedoe waar ik het in de vorige blog over had dat begint erger te worden. Ik zit graag thuis, en vind het lastig om ver van huis te zijn als ik alleen ben. Waar dit precies vandaan komt weet ik niet zo goed. Daarbij wil ik heel veel maar komt het er niet altijd uit. Zo kan ik soms een hele dag bezig zijn met het feit dat ik moet stofzuigen en dan op het einde van de dag om  8 uur savonds is het me een keer gelukt om hetty aan dr staart te trekken. ( wij hebben een hetty als stofzuiger haha!)

Avond eten

Avond eten.. normaal heerlijk kan ik er zelfs naar uit kijken. Nu is het meer dat het moet en dat ik toch moet koken voor stephan. Maar echt lekker vind ik het niet hoor. Ik zit snel vol en alleen de gedachten eraan maken me al misselijk. Zo gingen we het weekend voor het eerst bbqen bij mijn ouders. Nou die nacht kon ik mn lol op. Overgeven… laat dat nou net mijn grote angst zijn. Nu ben ik elke avond bang als ik misselijk ben dat ik weer zal overgeven. Terwijl ik al mn hele zwangerschap misselijk ben.

Verder zien mijn weken er een beetje het zelfde uit. Ik werk nog steeds volledig. Maar begin wel echt uit te kijken naar mijn verlof. Hierna nog 5 weekjes jongens dat schiet op! Ik merk dat hoe dichter bij mijn verlof komt hoe moeilijker het uit bed komen word door de weeks. Slapen is sowieso al niet makkelijk en maak ik erg korte nachten aangezien ik niet in slaap kan komen en vervolgens na 2 uurtjes weer met mijn ogen wijd open lig. Dus laat die laatste weekjes maar voorbij vliegen zodat we daarna nog even heerlijk kunnen gaan genieten!

Tot volgende week!

Zwangerschapsupdate week: 25&26

Zwangerschapsupdate week: 25&26

Joehoe allemaal! Na een korte radio stilte en een week update die ik over sloeg zijn we er weer hoor! Afgelopen week lagen de prioriteiten even ergens anders. Waaronder de afspraken maken voor het geregistreerd partnerschap dat wij aangaan op 13 april. En het regelen bij de notaris van de huwelijkse voorwaarden, en daarbij was het gewoon reete lekker weer waar ik samen met Pippa en Stephan heerlijk van genoten heb. Alles ziet er gezelliger uit en iedereen ziet er een stuk blijer uit als de zon schijnt. Deze week zaten we voor het eerst voor dit seizoen lekker op het terras te lunchen in ons T-shirtje. Het waren drukke dagen maar ook zeker leuke dingen. Zo hebben we ringen uit gezocht voor 13 april. Ookal is het een geregistreerd partnerschap en geen huwelijk, toch krijgen wij er een leuke ceremonie bij. En daar horen natuurlijk ook mooie goude ringen bij! Helemaal happy!

 

Maar dus we zijn inmiddels alweer 26 weken zwanger. En ik ga jullie maar eens bij praten over week 25 & 26 aangezien we vorige week een update gemist hebben. Niet alleen was de afgelopen week de laatste 100 dagen grens die ik voorbij ging ook staat de teller nu alweer op 26 weken zwangerschap. Wat betekent dat ik nu in de 27e week zit. Volgens verschillende apps zit ik dan toch echt in mijn 3e en laatste trimester van de zwangerschap. Niet elke app zegt het zelfde de een zegt week 27 en de ander begint trimester 3 bij week 28. Maar even serieus HALLOOO, STOP heel even. Voor mijn gevoel moet ik nog een jaar zwanger zijn maar we gaan nu het 3e trimester in. Als in dit zijn de laatste loodjes. Waar ik eerst hoorde fijne zwangerschap, heb ik nu al een aantal keer succes met de laatste loodjes gehoord. WAUW zo spannend…

Afspraak bij de verloskundige

Vorige week had ik een afspraak bij de verloskundige en bleek de baby voor te lopen op schema. Niet paar daagjes maar 1,5 week tot 2 weken. Daarom moet ik aanstaande donderdag weer even terug komen om te kijken of het een groei spurtje was of dat de baby gewoon echt veel groter dan gemiddeld is. Mocht dit het geval zijn word er geprikt op zwangerschapssuiker en gesproken over evt. Inleiden met 38 weken. Het is zo bizar hoe snel mijn buik is gegroeid. De huid begint wat strakker te staan en ik voel me regelmatig een walvis op het droge als ik weer eens moeilijk uit bed kan komen. Ook heb ik heel erg veel jeuk aan mijn buik.. herkent iemand dit? Heel apart maar krabben helpt er ook niet tegen… Daarbij keek ik eerder heel erg uit naar het einde van de zwangerschap. Nu nog steeds natuurlijk ik kan niet wachten om pluis te ontmoetten. Maar dat de zwangerschap over 10 weken al voorbij zou kunnen zijn vind ik toch best wel eng.

Alles word wat zwaarder

Een voorbeeld hiervan is auto rijden in de auto van Stephan. Deze stoelen zijn een soort kuip stoeltjes en pretty low… dus ik plof er echt in.. en zie daar ook maar weer eens uit te komen haha. Geen gezicht. Ik merk ook aan mezelf dat ik het steeds fijner begin te vinden om thuis te zijn. Waarbij ik eerder het liefst iedere dag op pad ging vind ik het nu heerlijk om lekker als mevrouw huis mus op de bank of in bed tv te kijken. Stephan gaat dan nu ook regelmatiger alleen weg terwijl we eerder vaak samen weg gingen. Ook kan ik nu erg opzien tegen een volle agenda. Eerder was mijn agenda altijd vol. Maar nu kijk ik er soms in en denk ik bah veel te veel gepland deze week. En dan zie ik er echt tegen op.

Ik moet ook behoorlijk vaak plassen en eet ik minder grote porties tegelijk omdat Pluis zo af en toe ontzettend hoog ligt. Wel voel ik hem nu echt de hele dag door. Soms denk ik zelf HEE VRIEND even rustig nu. Of ga jij eens even wat meer naar beneden spelen.

 

Verlof

Na deze week is het nog 7 weekjes werken en dan gaan we met verlof. En ja ik kijk er erg naar uit! Maar ook maakt het me zenuwachtig want dan staat de bevalling voor de deur. En het gekke is dat ik er de ene dag over denkt van nou dat ga ik gewoon doen. En dat gaat me lukken. Breekt het zweet me de andere dag uit. Waar ik dan precies bang voor ben weet ik niet. Ik denk de pijn. En of alles goed is met Pluis. Ben ook zo benieuwd naar hoe de baby er uit ziet!

Hormonen

Yep dat houd niet op hoor. Ook deze weken had ik er weer last van en kon ik zo af en toe ontroostbaar huilen. Het gekke is dat ik me eigenlijk nooit zo laat gaan als ik niet zwanger ben. Maar nu vliegt het eruit. Het hoort erbij. Maar ik ben het niet gewend. Verder loopt het wel op rolletjes. Het heeft pieken en dalen. Wel merkte ik dat ik mij met het mooie weer een stuk lekkerder in mijn vel voelde. Gelukkig schijnt het eind deze week weer beter te worden. Vandaag is het weer 3 keer niks. Regen, regen en nog eens regen.

Deze week moet ik dus weer naar de verloskundige en ben ik verder de hele week aan het werk. En pas ik zaterdag op, op ons neefje. Een drukke en volle agenda dus!